Cruise in de Doubtfull Sounds

Een kop thee in één hand, een camera in de andere, een objectief onder een arm geklemd en dan nog twee acties willen doen: foto nemen en pet vasthouden. Dan kom je dus twee handen tekort. Woesjj, daar gaat de pet overboord. Hij blijft even drijven, maar verdwijnt snel uit het zicht. Jammer ook dat zonnebril nummer 4 mee ten onder gaat. Die zat er opgeklemd en yes I know, het is niet echt het fashion statement of the year, maar zo dichtbij het gat in de ozonlaag en met tachtig artikelen per tijdschrift over huidveroudering, huidkanker en molemapping (als je gezondheid je lief is, ga je hier minimaal één keer per jaar naar een specialist om je moedervlekken in kaart te brengen), neem ik alle voorzorgsmaatregelen. Inclusief een pet en zonnebrand factor 70. We zijn op het schip de Fiordland Navigator en hebben een ‘overnight cruise’ geboekt. Als dat je doet denken aan galadiners met Captain Stubing, think again: we slapen in een kleine ruimte met stapelbedden en twee hutgenoten. Maar het eten en de ontvangst zijn supergoed en de boot brengt ons naar waar we op een andere manier nooit zouden kunnen komen: de ongerepte Doubtfull Sounds, een gebied dat op de kaart en in het echt aan Noorwegen doet denken, met diepe fjorden en steile bergen. We zien de Fiordland Crested Penguins, met grappige gele wenkbrauwen, en gewone zeehonden, we kajakken een half uurtje en sommigen wagen een duik in het ijskoude water. De volgende ochtend varen we terug als we langs de kant van een fjord dolfijnen zien die aan het jagen zijn. De kapitein vertelt dat er regels zijn in het natuurgebied die zeggen dat mensen zelf geen interactie met de dieren op mogen zoeken, we mogen wel van een afstand kijken. Maar tot onze verbazing zetten de dolfijnen ineens koers naar de boot en het komende half uur spelen tientallen bottlenose dolphins met de boeggolven. Een onverwacht cadeautje.

Lake Tekapo

De magische omgeving van Lake Tekapo, centraal in het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland.

Dolfijnen kijken

De boot voor de kust van Kaikoura, waar de met sneeuw bedekte bergtoppen zachtoranje kleuren in de vroege ochtendzon, verandert plotseling van koers en er gaat een golf van verwachting door de passagiers: er zijn dolfijnen gespot. We hoeven niet lang geduld te hebben, want het zijn Dusky-dolfijnen, een van de meest speelse soorten die er bestaan. Lang voordat we bij ze in de buurt zijn, zien we ze al capriolen maken in de lucht om vervolgens met een dikke plons weer in het water te vallen. Als we bij ze zijn, pakken ze elke mogelijkheid aan om te spelen: met snorkelaars (het is mogelijk met dolfijnen te zwemmen als je de juiste hoeveelheid geld meebrengt, op tijd boekt én als de dolfijnen zelf willen, want ze leven vrij in de natuur), maar ook met de boeggolf van de boot als deze vaart, wat spectaculaire beelden oplevert. En ook al wordt niet elk beeld door de camera gevangen, ze staan in ons geheugen gebrand. Wie trouwens vaak het gevoel heeft dat er te weinig uren in een dag zitten om alles te doen wat je zou willen doen (en wie heeft dat niet…), dan zou je op slaaptijd kunnen besparen zoals dolfijnen: zij kunnen om en om hun linker- en rechterhersenhelft laten rusten, terwijl ze wel blijven functioneren. Ideaal toch? www.dolphin.co.nz

Kreeft eten

We koken veel zelf en natuurlijk maken we óók pasta met roerbakgroenten en een sausje van de supermarkt, maar als we lokale lekkernijen kunnen kopen bij een kleine ondernemer, doen we dat. Zo genieten we van verse kreeft uit Kaikoura met Hollandaise-saus en groene asperges, mangosalade met biologische gerookte kip, en gerookte zalm uit Coromandel met pasta en citroen-roomsaus. Wat grappige contrasten oplevert als we onze maaltijd klaarmaken in de gemeenschappelijke hostel-keuken naast de blikken-ravioli-opentrekkende backpackers.

Beter dan Kate Moss

Model-zeehond op weg naar Kaikoura, een natuurtalent voor de camera.

Marlbourough Sounds wineries

De Marlbourough Sounds staan bekend om de uitstekende wineries, zeker sinds de jaren negentig was er een grote opkomst van nieuwe wijngaarden. Je kunt bijna overal lunchen en het is allemaal heel ongedwongen: fietsers en wandelaars lopen rustig op hun Teva-slippers en in sportieve kleding naar binnen. We drinken koffie en thee bij St. Clair (met een brownie), bezoeken Domaine Georges Michel en lunchen bij Twelve Trees van Allan Scott Estates.

Wandelen & watersport

Tijdens het weekend komen Pauline, de dochter van Ben en Netty, met haar partner Stuart en haar twaalfjarige dochter Hanna leven in de brouwerij brengen. Vrijdag lopen we een deel van de Queen Charlotte Track. De man van Diane, vriendin van Pauline, is de kapitein van de mailboot in de Marlbourough Sounds en hij zet ons af op een punt in de track. ’s Middags worden we twaalf kilometer verder weer opgehaald door een collega van hem. ’s Avonds komt Stuart aan met op een trailer achter zijn auto een speedboot. De volgende dag worden we wakker van gestommel in het houten vakantiehuis. We gaan varen en Stephan gaat in de ‘biscuit’, zo horen we. Wij hebben wel een idee hoe dit eruit gaat zien, maar Hiro, een Japanse vriendin van Pauline die ook mee is gekomen voor dit weekend, loopt rond met een groot vraagteken boven haar hoofd. Pas als Stephan in zijn wetsuit op het ronde opblaasding gaat liggen, het touw achter de speedboot strak wordt gespannen en Stuart gas geeft, licht haar gezicht op, opgelucht dat dit raadsel is opgelost. Zelf gaat ze later, zonder goed te kunnen zwemmen, heel moedig ook in de biscuit. We doen ook nog een rondje ‘kneeboarden’ (waterskiën, maar dan op je knieën). ’s Avonds steekt Ben, zoals elke avond hier, de bbq aan.

A home away from home

Op het Zuidereiland worden we in Picton opgewacht door Ben & Netty, vrienden van Stephans ouders. Ze zijn in de jaren zestig naar Nieuw-Zeeland geëmigreerd, zoals meer Nederlanders in die tijd. Een week na hun huwelijk vertrokken ze op zoek naar een ander avontuur. Na ongeveer zeven vluchten via het Midden-Oosten, Azië en Australië - rechtstreekse vluchten waren er toen nog niet - kwamen ze na dagenlang reizen aan op het Zuidereiland in Nieuw-Zeeland, waar Ben via een oom werk had weten te regelen. Inmiddels wonen ze ruim veertig jaar in de stad Nelson en hebben ze een vakantiehuis in de Marlbourough Sounds, waar we zijn uitgenodigd om een tijdje te blijven. De ontvangst is allerhartelijkst, de Nederlandse vlag hangt uit en het klikt goed. We relaxen en genieten van het uitzicht en de natuur rondom de ‘bach’ (spreek uit: betch, het Nieuw-Zeelandse woord voor vakantiehuis).