Naar het ziekenhuis

De volgende dag komen we op weg naar onze nieuwe bestemming langs een koala-hospital. Nieuwsgierig gaan we naar binnen en ja hoor, daar zitten een paar van die knuffelige speelgoedbeestjes, ieder in een eigen boom. De bomen lijken trouwens wel erg veel op de exemplaren waar ons tentje vannacht onder stond. En ja hoor, het geluid dat we beschrijven aan een van de vrijwilligers is afkomstig van koala-beertjes in paartijd. Niet te geloven dat deze fluffy beestjes zo’n afschuwelijk geluid voort kunnen brengen. Maar lief zijn ze wel en bovendien bedreigd. Ze zijn vaak het slachtoffer van bosbranden omdat ze simpelweg niet kunnen vluchten. Als ze nog leven worden ze vaak verbrand en wel bij het ziekenhuis afgeleverd. Ook zijn ze wat onhandig, dus komt het regelmatig voor dat ze uit een boom vallen en/of aangereden worden door automobilisten. De vrijwilligers werken ontzettend hard en met weinig middelen lappen ze de koala’s weer op en laten ze, als dat mogelijk is, weer vrij. Sommigen zijn er te erg aan toe en krijgen een permanent plekje in het ziekenhuis. www.koalahospital.org.au

Nachtelijk gebrul

Er klinkt een dierlijk gebrul door de nacht, net buiten ons tentje. Ik schiet overeind met een ‘wawasát!’. Dan komt het nog een keer, het lijkt op het gebrul van een wild zwijn met een walgelijke snurk aan het einde. Naast me lijkt het alsof Stephan slaapt, maar als ik beter kijk, zie ik dat hij met wijd open ogen naar het dak van onze tent staart. Wat ís dat? Stephan weet het ook niet. Tijdens een bezoek aan de expositie Wildlife Photographer of the Year in Sydney hebben we ook een tentoonstelling gezien over alle dodelijke wezens in Australië. En dat zijn er veel. Maar de meeste grote exemplaren zitten in of bij het water (great white en krokodillen) en de rest is verraderlijk klein (bruine slangen, funnel web spiders, blue ringed octopussy, boxed jelly fish). Allemaal dodelijk, maar niets komt in de buurt van wat we nu horen. We ritsen het tentje open en turen de duisternis in, maar geen van ons tweeën voelt ervoor om even te gaan kijken. Wat het ook is verplaatst zich wel, want we horen het de komende uren van verschillende kanten. Pas de volgende dag komen we erachter wat het was (zie stukje: naar het ziekenhuis).

Kamperen naar professioneel niveau

In Port Macquarie aan de oostkust van Australië proberen we accommodatie vooruit te boeken en komen tot de ontdekking dat het nu toch echt hoogseizoen is. Van wat nog vrij is, zijn de prijzen torenhoog. We besluiten kamperen naar een hoger niveau te tillen en kopen twee dikke queensize-airbeds die de hele bodem van onze driepersoonstent bedekken en kussens voor in onze slopen (slaapt lekkerder dan een opgevouwen fleecetrui, kunnen we uit ervaring vertellen). Verder halen we bij de ‘Reject Store’ een bescheiden uitzet en kunnen nu ’s ochtends tegelijk jus d’orange, thee en yoghurt met muesli op tafel zetten en dat maakt ontbijten aanzienlijk makkelijker.

Normaal

We ontwikkelen een abnormale interesse voor het woord ‘normaal’. Als het rode pijltje op het dashboard boven de N uitkomt, is de motor aan het overkoken. En dat betekent: een plekje zoeken om de motor af te laten koelen, voordat we verder kunnen rijden. Dat is duidelijk: een nieuwe radiateur. Na een reparatie rijdt-ie weer uitstekend.

Mmm...

Set of wheels

De combinatie van onwetendheid en (zelf)vertrouwen geeft de beste kans op succes, lazen we ergens. Helaas weten wij net teveel van auto’s af om te realiseren tot welke problemen het kan leiden als je in een verlaten gebied met pech komt te staan en hebben we weinig vertrouwen in de verkoopverhalen van de tweedehandsautodealers en in onze eigen technische kennis. Dus gaan we van dealer naar dealer, verzamelen info en nog meer info, proberen de eerlijkheidsgehalte van de diverse dealers in te schatten en wikken en wegen. Anderhalve week na onze aankomst in Sydney is het dan toch zover, we zetten onze handtekening onder het koopcontract van een negentien jaar oude Ford Falcon. Slechts 114.000 kilometer op de teller en voor een redelijk prijsje. Als we er een schijntje voor terugkrijgen aan het einde van de reis zijn we nog steeds goedkoper uit dan huren. Maar houdt hij het zolang vol?

Sydney

Op Oudjaarsdag waren we ‘al’ om vier uur ’s middags in het centrum van Sydney. Zeven uur en 55 minuten te vroeg, zou je zeggen. Maar ons plan om een mooi plekje te zoeken in de botanische tuinen, daar te picknicken en vervolgens het vuurwerk te bekijken, ging in rook op toen we de enorme rij zagen van mensen die hetzelfde hadden bedacht. Sommigen stonden op dat moment al zes uur te wachten. Na wat verschillende andere plekjes te hebben geprobeerd, belandden we om 23 uur toch op het andere drukke punt in Sydney: Circular Quai. Ingeklemd tussen duizenden feestvierders hebben we uitzicht op het Opera House en een stukje van de Harbour Bridge als het spectaculaire vuurwerk wordt afgestoken. Een goed begin van het nieuwe jaar! De rest van onze dagen verkennen we de stad. Het is sowieso gaaf om de Harbour Bridge en het Opera House in het echt te zien. Daarnaast is het echt een wereldstad met goede restaurants, fijne winkels en een lekker sfeertje.

Vanuit Sydney: Gelukkig Nieuwjaar!

Gelukkig Nieuwjaar en de allerbeste wensen voor 2009!

Voor de cijfertjesfreaks: er waren op Oudjaarsnacht (oftewel Newyears Eve) 1,5 miljoen mensen in Sydney en er ging 5000 kilo vuurwerk doorheen met een waarde van 2,3 miljoen euro.

Sushi in Sydney

Onze eerste avond in Sydney vieren we met sushi en uitzicht op het Opera House en de Harbour Bridge.

Internet in Nieuw-Zeeland

Excuses aan bloglezers: sorry voor de lange afwezigheid, maar dat had te maken met de slechte internetverbindingen in Nieuw-Zeeland. Niet alleen is internet langzaam tot superlangzaam, je moet er vaak ook nog voor betalen. Zelfs, houd je vast, via muntinworp. Bel je gratis via Skype naar Nederland, moet je munten inwerpen voor internet…. We hebben een stel ontmoet uit Canada dat zich in Nieuw-Zeeland wil vestigen, maar voor hun werk afhankelijk is van internet. Ze reizen heel Nieuw-Zeeland af om de beste plek te vinden om te wonen en het eerste wat ze elke keer doen is de telefoonmaatschappij opbellen om te vragen hoe de internetverbinding ter plekke is. Dit ter illustratie. Maar goed, met deze nieuwe verhaaltjes maken we het (hopelijk) goed.

Highfield Estate

Onze laatste lunch in Nieuw-Zeeland gebruiken we met Ben & Netty bij winery Highfield Estate. Samengevat: heerlijk eten, goed gezelschap en een tikje melancholie dat onze tijd in Nieuw-Zeeland er alweer opzit. Maar ook: een nieuw werelddeel wacht op ons. Australië!

Waterskiën enzo...

Onze laatste dag in de Marlbourough Sounds leert Stuart ons waterskiën, eerst aan de stang, dan aan een kort touw en dan aan een langer touw achter de boot. En Stephan en Hanna gaan nog een keer op de biscuit achter de boot.

Vers gegrilde vis

Onze zelf gevangen visjes voor op de bbq. Niet geschikt voor vegetarische dierenliefhebbers, wel heel ecologisch, want we vangen er niet meer dan we opeten. We werden vanochtend door Ben ons bed uit getrommeld en hij heeft ons in zijn bootje naar de beste visspots meegenomen. We komen terug met tien Kahawais (witvis).

Kerst in Nieuw-Zeeland

We zijn uitgenodigd om kerst door te brengen met Ben & Netty, Pauline, Stuart en Hanna in de bach. De opdracht die wij krijgen is voor het toetje zorgen. Allerlei recepten spelen door ons hoofd, maar dat hoeft niet: het traditionele kersttoetje in Nieuw-Zeeland is Pavlova, een soort merengue-achtige taart die je zelf bekleed met geslagen slagroom en vers geplukte frambozen en bramen. Een dag voor kerst gaan we met met Pauline en Hanna naar een fruitgaard om een paar kilo bosvruchten te plukken, die we tijdens eerste kerstavond ruim aanbrengen op de Pavlova. We zijn best trots op onze creatie. En lekker is hij ook nog. Ook de dresscode is hier anders. Komen we in Nederland met kerst vaak op in een feestelijke jurk of een mooi jasje, hier is het volop zomer en geldt dat casual zomers de norm is. En dat is ook wel zo makkelijk als je tussen het barbecuen door (met zelf opgedoken St. Jacobs-schelpen en kreeften, want Pauline en Stuart zijn lid van een duikclub) gaat watervolleyballen, badmintonnen en waterglijbanen. Iedereen zorgt ervoor dat we ons meer dan welkom voelen en het is absoluut de beste plek op aarde waar we tijdens deze wereldreis kerst hadden kunnen vieren.

Golden Bay

Een weekendje met Pauline, Stuart en Hanna naar het prachtige Golden Bay, in het uiterste noordwestelijke puntje van het Zuidereiland.